Αυτές οι ατέλειωτες ουρές – Queues

queues
Αυτές οι ατέλειωτες ουρές – στις εφορίες, στη ΔΕΗ, άνθρωποι στη σειρά με το χαρτί στο χέρι – να πληρώσουν ή να παραδώσουν τις πινακίδες, να πληρώσουν το χαράτσι ή μόνο την αξία του ρεύματος με κίνδυνο να τους το κόψουν. Δεν είναι ότι δεν συμμορφώνονται στις επιταγές ενός άδικου, απρόσωπου, ανάλγητου κράτους τόσο, όσο ότι δεν έχουν!

Που να βρει κανείς τόσα χρήματα; Εδώ το κόστος ζωής είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, τα χρήματα όχι μόνο δεν περισσεύουν για πληρωμές των πάσης φύσεως χαρατσιών αλλά δεν φθάνουν για τα απαραίτητα – κι ας λένε για διπλά και τρίδιπλα αυτοκίνητα, σπίτια, κινητά. Από πότε το τηλέφωνο ή το σπίτι ή το κινητό έγινε είδος πολυτελείας;

Στην Ευρώπη του 2012 είμαστε που αυτές οι ανέσεις, οι τεχνολογικές επιτεύξεις έχουν γίνει στοιχείο «εκ των ουκ άνευ» μιας άνετης σύγχρονης διαβίωσης. Είναι ένδειξη πολυτέλειας μια απλή εργαζόμενη ας πούμε θυρωρός σε πολυκατοικία να έχει ένα σπίτι να βάλει το κεφάλι της κάτω κι ένα τηλέφωνο να μιλάει με όσους τη χρειάζονται στο θυρωρείο;

Είναι ένδειξη πλουτισμού αν έχει κρατήσει το πατρικό της σπίτι στο χωριό να πηγαίνει με την οικογένεια της λίγες μέρες διακοπές το καλοκαίρι; Κάποια παρεξήγηση έχει γίνει απ’ τους ιθύνοντες νόες:

Είναι δείγμα πλουτισμού το να είσαι εισοδηματίας (rentier) από κάποια ακίνητα που κληρονόμησες (με φόρους δωρεάς ή μεταβίβασης) και αξιοποίησες στη συνέχεια (ενδεχομένως) κάποιο εξ αυτών, με κάποια αγοραπωλησία (με φόρους μεταβίβασης – κέρδος για το κράτος) , όταν αυτά τα ακίνητα ως ενοικιαζόμενα ύπόκεινται σε επιδιορθώσεις και άλλους «τζερεμέδες»… με φόρο εισοδήματος από τους υψηλότερους στην Ε.Ε.

Παίρνουν την ελάχιστη κατανάλωση για δείγμα ευμάρειας χωρίς να αναρωτιούνται σε τι υποχρεώσεις έχει να ανταπεξέλθει – ο φορολογούμενος έτσι κι αλλιώς πολίτης και τον κατατάσσουν στη κατηγορία των εχόντων – ένας κι αυτός που πρέπει να πληρώσει για τις ατασθαλίες και τις «ρεμούλες» των ίδιων και των «συναυτών».

Αρχική Πηγή εικόνας

Advertisements