Κινηση των 75

Εθνική Στρατηγική – Τράπεζες

pasok_75

Ζητείται διαφοροποίηση εν όψει εκλογών Μαίου

Δυναμική παρέμβαση 800 στελεχών από όλη την Ελλάδα της Κίνησης των 75 του ΠΑΣΟΚ. Κατά την εκτίμηση τους η Εθνική Στρατηγική πρέπει να έχει τρεις άξονες.

  • Την αναδιανομή πόρων και φόρων
  • Την απονομή δικαιοσύνης
  • Τις αλλαγές στο πολιτικό σύστημα

Ως προς την αναδιανομή πόρων, επισημαίνουν πως «το μοντέλο της εσωτερικής υποτίμησης ξεπέρασε κατά πολύ τα λογικά όρια» και ζητούν άμεση αναθεώρηση της μισθολογικής πολιτικής.

Προτείνουν, επίσης, την θέσπιση υποχρεωτικών ηλεκτρονικών συναλλαγών, αλλά και την αποφασιστική στάση του κράτους σε όσους υπεξαιρούν ΦΠΑ (περίπου 15 δις ετησίως) και ασφαλιστικές εισφορές (υπολογίζονται στα 6 δις ετησίως).

Ειδική μνεία κάνουν στο τραπεζικό σύστημα, ζητώντας άμεση διοχέτευση της ρευστότητας στην αγορά από τις ανακεφαλαιοποιημένες Τράπεζες, υπενθυμίζοντας εμφατικά ότι «οι τράπεζες έλαβαν δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ από τους φορολογούμενους, αρνούμενες σε μεγάλο βαθμό τον δημόσιο έλεγχο τους μέσω των κοινών μετοχών».

Ζητούν δε, να ενημερωθούν από τις «τράπεζες που ανακεφαλαιοποιήθηκαν με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, πόσα χρήματα εξ αυτών έχουν διαθέσει στην πραγματική οικονομία και πόσα προγραμματίζουν να διατεθούν το επόμενο διάστημα. Την ίδια στιγμή μάλιστα που όπως τονίζουν οι Τράπεζες αρνούνται να προβούν σε «κουρέματα» χρεών στους Έλληνες δανειολήπτες (νοικοκυριά και επιχειρήσεις) αλλά δέχονται να πουλήσουν τα «κόκκινα» δάνεια τους στο 30% της αξίας τους σε distress funds του εξωτερικού».

Ζητούν ακόμη, «να αντληθούν άμεσα στοιχεία του συνολικού καταλόγου των 700.000 καταθετών που εξήγαγαν τα τελευταία 12 χρόνια στο εξωτερικό ποσά μεγαλύτερα των 100.000 ευρώ». Ταυτόχρονα, αναφέρονται σε πληροφορίες για εισηγήσεις που δέχεται ο Πρωθυπουργός κος Σαμαράς να πιέσει την Τρόικα, ώστε να δεχτεί «για τελευταία φορά» το χάρισμα των δισεκατομμυρίων ευρώ από οφειλόμενους φόρους των αφορολογήτων καταθέσεων εξωτερικού, ως κίνητρο (βλέπε Ζάππειο 2) για την επιστροφή τάχα των καταθέσεων αυτών στις Ελληνικές τράπεζες. Κάτι τέτοιο όπως επισημαίνουν «είναι ντροπή ακόμη και αν το σκέφτονται πόσο δε μάλλον αν επιχειρήσουν να το κάνουν».

Απόσπασμα από ΠΑΣΟΚ Κίνηση των 75 – kinisi75pasok
Εικόνα Αρχική Πηγή

Στη Σκιά των 58

Pasok

Στη Σκιά των 58

 

Νέα Αριστερή Συμμαχία

14/1/14 Το κάποτε κραταιό σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ θα συμπλεύσει με την κεντρο-αριστερή κίνηση των 58 στην αναμέτρηση για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που θα λάβει χώρα το Μάιο – παρά αυτοτελώς, κατόπιν της συρρίκωσης της δύναμης του από την έναρξη της κρίσης χρέους της χώρας.
Το κόμμα – μια μικρή μερίδα, στη Κυβερνητική σύμπραξη της οποίας ηγείται ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς, προσπαθεί επί μακρόν να ειπιβιώσει σαν μια πολιτική δύναμη μετά τα επιβληθέντα μέτρα λιτότητας και πιστεύει πως η νέα συμμαχία θα το βοηθήσει να ανακτήσει τις πιθανότητές του.

Οι Ευρωπαϊκές εκλογές που θα λάβουν χώρα τον Μάιο παραλλήλως με τις Δημοτικές εκλογές, θα αποτελέσουν βαρόμετρο για την ευαίσθητη κυβερνητική συμμαχία που πιέζει για αλλαγή πολιτικής από την Ευρώπη με το επιχείρημα πως υπάρχει ανάκαμψη μετά από τέσσερα χρόνια λιτότητας.
Νεώτερες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η ΝΔ πάει σώμα με σώμα με το αριστερόστροφο αντιμνημονιακό Σύριζα ενώ η απήχηση του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στο 5-6 % από 43 % που είχε όταν κέρδισε τις εκλογές του 2009.

«Το σοσιαλιστικό κόμμα θα συμπράξει με την Προοδευτική Δημοκρατική Κίνηση λεγόμενη Πρωτοβουλία των 58 – μια νέα κεντρο-αριστερή κίνηση που ιδρύθηκε με πρωτοβουλίες ομάδες καθηγητών, οικονομολόγων, επιχειρηματιών και καλλιτεχνών», λέει ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος.
«Θα είναι μια συμμαχία, που συνίσταται σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα μεγάλο δημοκρατικό κόμμα για τις ευρω-εκλογές» συνεχίζει. «Η χώρα χρειάζεται μια νέα σοσιαλιστική δύναμη που θα προσπαθήσει να εξισορροπήσει τα πράγματα στη προσπάθεια για ανάκαμψη».

Το μέλλον της μετριοπαθούς αριστεράς ήταν θέμα των προσπαθειών από τη πτώση στο 12 % του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2012. Από τότε, το ριζοσπαστικό αριστερό Σύριζα και η άκρα δεξιά Χρυσή Αυγή, κερδίζουν όλο και περισσότερη δύναμη στα γκάλοπς.
Έξι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ αποχώρησαν από το κόμμα από το 1912 ανεξαρτητοποιούμενοι, ενώ ο δημοφιλής Ανδρέας Λοβέρδος δημιούργησε δικό του κόμμα.

(Ανταπόκριση από Ρενέ Μαλτέζου για το Ρώϋτερς) (ΜΤΦ. daykaleidoscope)

Πηγή Yahoo News, ανταπόκριση Reuters
Φωτο Αρχική Πηγή e-nikos gr

Σχολιασμός: Αναζητείται σανίδα σωτηρίας

Η εκδίκηση των Δεινοσαύρων – Dinosaurs

Δεινόσαυροι

Δεινόσαυροι

Γιώργος Παπακωνσταντίνου: Η εκδίκηση των Δεινοσαύρων

Άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη – Δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2012 στο HOT DOC

Μια φορά κι έναν καιρό πιστεύαμε ότι το «νέο» είναι προοδευτικό. Ελπίζαμε ότι αν φύγουν από την μέση οι «παλιοί», όλα θα πήγαιναν καλύτερα. Επενδύαμε ελπίδες στην πρόβλεψη ότι με το που θα έδιναν οι δεινόσαυροι τόπο στους νέους πολιτικούς ένας νέος άνεμος θα έπνεε στην χώρα. Έτσι κι έγινε. Η εκλογή της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου το 2009 έφερε νέους ανθρώπους στην εξουσία και ένας νέος άνεμος έπνευσε. Μόνο που γρήγορα το αεράκι εκείνο μετετράπη σε θύελλα που δεν άφησε τίποτα όρθιο. Και το χειρότερο: αντί να γκρεμίσει αυτά που έπρεπε, γκρέμισε όλα τα άλλα.
Αν ο ιστορικός του μέλλοντος χρειάζεται μια παραβολή που να αποτυπώνει την ριζοσπαστική αποτυχία του υποδείγματος «νέου τεχνοκράτη πολιτικού» που ανέδειξε η απερχόμενη Βουλή, η περίπτωση του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου προσφέρεται ως ιδανική: όσο ελκυστικές φάνταζαν οι αρετές του τ. Υπουργού Οικονομικών τότε που ανέλαβε, τόσο ολοκληρωτική η αποτυχία της πολιτικής που εφάρμοσε και την οποία, λόγω της τάξης μεγέθους της, η χώρα θα βιώνει για δεκαετίες.

Επειδή η πιο σκληρή κριτική είναι και η πιο δίκαιη, του αναγνωρίζω (αντίθετα με άλλους) ότι όντως κληρονόμησε ένα σαπιοκάραβο έτοιμο να δεχθεί το ωστικό κύμα τσουναμιού που ερχόταν από μακρυά. Όμως, έχει ενδιαφέρον πόσο ολοκληρωτική και πολυσχιδής απεδείχθη η ανεπάρκειά του. Όχι μόνο δεν είδε την Κρίση να έρχεται, αλλά και εξ αρχής έπραξε αυτό που κάνουν οι πιο αυταρχικές, ανασφαλείς μετριότητες: περιέβαλε τον εαυτό του με ανθρώπους ακόμα μετριότερους από τον ίδιο (π.χ. η σύνθεση του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων που επέλεξε). Έτσι, όταν ήρθε η ώρα που χρειαζόταν σοβαρές συμβουλές, ο Υπ. Οικονομικών της χώρας άκουγε τις δικές του σκέψεις, αναμασημένες.

Όταν, μερικούς μήνες αργότερα, άρχισε να κατανοεί το μέγεθος της Κρίσης, ο «τεχνοκράτης» υπουργός έκανε το ένα πράγμα που δεν δικαιούται να κάνει Υπ. Οικονομικών: επέλεξε την αμφισημία, άρχισε να στέλνει αντιφατικότατα μηνύματα. Από την μία επέμενε στην εφαρμογή του προεκλογικού οικονομικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, το οποίο γνώριζε ότι ήταν ανεφάρμοστο, ενώ από την άλλη προσπαθούσε να εξευμενίσει τις αγορές υποσχόμενος το αντίθετο. Κάποια στιγμή είπε κάτι σημαντικό: Ότι το μεγαλύτερο έλλειμμα της χώρας ήταν το έλλειμμα αξιοπιστίας. Και τι έκανε για αυτό; Συνεχείς δηλώσεις (για ενάμιση χρόνο) που λες και ήταν σχεδιασμένες για να διαψεύδονται εκ των πραγμάτων μερικές εβδομάδες αργότερα.

Αυτά τα παιδιαρίσματα του «νέου τεχνοκράτη» επίσπευσαν την Κρίση, στερώντας από τον ίδιο σημαντικούς βαθμούς ελευθερίας. Κι όταν το Τέρας της Πτώχευσης τον αντίκρυσε κατάματα, τον Ιανουάριο του 2010, εκείνος έκανε ότι δεν το είδε. Ότι δεν ήταν Πτώχευση αλλά μια παροδική κρίση ρευστότητας που αντιμετωπίζεται με ένα διετές ή τριετές υπερμεγέθες (και τοκογλυφικό) δάνειο.

Το τραγικό ήταν ότι εκείνη την εποχή πρωθυπουργός ήταν ένας άνθρωπος με μηδενική κατανοήση του πως λειτουργεί μια μακροοικονομία. Ένας πολιτικός ανασφαλής περί των οικονομικών που, όσο ήταν στην αντιπολίτευση, δεν εμπιστευόταν κανένα στέλεχός του με το χαρτοφυλάκιο των οικονομικών (να σας θυμίσω ότι το μοίραζε μεταξύ Βάσως Παπανδρέου, Ηρακλή Πολεμαρχάκη, Θεόδωρου Πάγκαλου, Λούκας Κατσέλη κλπ.) αλλά ο οποίος, για κάποιον λόγο, στο πρόσωπο του «νέου τεχνοκράτη» είδε τον «άνθρωπό του».

Την συνέχεια δεν χρειάζεται να σας την διηγηθώ. Την γνωρίζετε καλύτερα από όσο θέλετε: Πλήρης άγνοια του τι σημαίνει αντιπαράθεση με τις αγορές (να σας θυμίσω το ανεκδιήγητο «πιστόλι στο τραπέζι»), καμία αίσθηση του τι σημαίνει διαπραγμάτευση με τους δανειστές σου, πεισματική άρνηση να διανοηθεί καν να απειλήσει με στάση πληρωμών τους Ευρωπαίους εταίρους του, επαρχιωτική απόρριψη οποιασδήποτε σκέψης να προταθεί στην ΕΕ συνολική λύση για την συστημική Κρίση του Ευρώ, αυταρχικές προσπάθειες να φιμωθούν όλες οι αντίθετες προς αυτόν απόψεις.

Κάπως έτσι οδηγήθηκε, η χώρα στον γκρεμό των αλλεπάλληλων Μνημονίων από τον «νέο τεχνοκράτη»-­?τιμονιέρη. Κι όταν πέσαμε σε αυτόν, ο κ. Παπακωνσταντίνου μπήκε σε μια διαδικασία προβλέψεων του στυλ: «σε μερικούς μήνες θα ξαναβγούμε στις αγορές», «άλλες περικοπές μισθών και συντάξεων δεν θα γίνουν», κλπ. Ήταν μέρος της τελετουργίας της κατάρρευσης του μύθου των «νέων τεχνοκρατών».

Όταν πια ακόμα και ο Γιώργος Παπανδρέου κατάλαβε ότι είχε εμπιστευτεί την τύχη της χώρας σε έναν επικίνδυνα ηλίθιο, ο ίδιος νόμισε ότι θα τον προήγαγε στο Υπ. Εξωτερικών! Κι όταν αυτό δεν έγινε, πήρε ό,τι του έδωσαν. Σαν τον πιο ποταπό πολιτευτή. Για κακή μας τύχη πήρε ένα «οραματικό» υπουργείο, το Περιβάλλοντος, για το οποίο δεν είχε το παραμικρό όραμα. Το οποίο και διατηρεί (αν είναι δυνατόν!) μέχρι σήμερα (τόσο το μηδενικό όραμα όσο και το υπουργείο).

Δεν μπορώ να κλείσω παρά με ένα μήνυμα στο υπερπέραν: στους νεκρούς «δεινόσαυρους» (Α. Παπανδρέου, Κ. Καραμανλή, και Χ. Φλωράκη) συν τον… Κ. Μητσοτάκη: Σας συγχωρώ. Και σας ζητώ συγγνώμη που θέλαμε να κάνετε τόπο στα νιάτα! (*)

(*) Προφανώς, βέβαια, και δεν τους συγχωρώ. Αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ, ΟΚ;

Εικόνα Αρχική Προέλευση
yanisvaroufakis eu

Ευρωπαϊκή Αμηχανία – Embarass

Parthenon

Παρθενών – Αθήνα

Του ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΟΣ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών nmarav@pspa.uoa.gr

Εναν χρόνο μετά την έναρξη εφαρμογής της οικονομικής πολιτικής που συμφωνήθηκε με το μνημόνιο μεταξύ Ελλάδας και τρόικας, η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο.

Οι εταίροι μας στην Ε.Ε. αναζητούν τα αίτια της αστοχίας της ακολουθούμενης πολιτικής και αναζητούν νέους δρόμους προκειμένου να αναχαιτισθεί το δημόσιο χρέος της χώρας μας με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Πράγματι, ως προς τον στόχο του ελλείμματος του προϋπολογισμού του 2010 υπάρχει σημαντική απόκλιση, ενώ οι εκτιμήσεις για το 2011 είναι ακόμη χειρότερες σε σχέση με τους στόχους του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής. Τόσο οι δημόσιες δαπάνες όσο, κυρίως, τα έσοδα υπολείπονται σημαντικά από τους στόχους και συνεπώς το έλλειμμα δεν μειώνεται με τον επιθυμητό ρυθμό. Ταυτόχρονα, οι διαρθρωτικές αλλαγές, που αφορούν κυρίως το άνοιγμα των αγορών και των κλειστών επαγγελμάτων καθώς και τις αποκρατικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, φαίνεται ότι καθυστερούν σε σχέση με τα συμφωνηθέντα.

Question-mark

Ερωτηματικό για την Οικονομία

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο αυτές οι αστοχίες οφείλονται σε λανθασμένα μέτρα που επιβλήθηκαν από την τρόικα, ή σε υπεραισιόδοξες δεσμεύσεις από την πλευρά της χώρας μας, ή, ακόμη, σε ολιγωρία στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων και στην ανικανότητα της διοίκησης να εφαρμόσει αυτές τις πολιτικές αποφάσεις.

Οι ευρωπαίοι εταίροι μας δεν θέλουν ίσως να δεχθούν ότι τα μέτρα περιορισμού της ζήτησης μέσω της περικοπής των αμοιβών και της αύξησης των συντελεστών του ΦΠΑ, που επέβαλε το μνημόνιο, οδήγησαν σε μεγάλη ύφεση την ελληνική οικονομία και, ταυτόχρονα, ανέβασαν στα ύψη τον πληθωρισμό, με αποτέλεσμα να προκαλέσουν σοβαρή υστέρηση των φορολογικών εσόδων. Παράλληλα, φαίνεται ότι ορισμένες δεσμεύσεις, που ανέλαβε η χώρα μας στο πλαίσιο του μνημονίου, ήταν εκτός πραγματικότητας. Δείχνουν υπεραισιοδοξία ως προς τη δυνατότητα μείωσης της φοροδιαφυγής, ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων, συγχώνευσης οργανισμών, εξορθολογισμού των δαπανών και ακόμη περισσότερο ως προς την ταχύτητα των αποκρατικοποιήσεων.

Τέλος, είναι μάλλον προφανές ότι σε ορισμένους τουλάχιστον τομείς, υπήρξε καθυστέρηση λόγω δυσκολίας πολιτικής διαχείρισης των προβλημάτων που προκύπτουν για το ίδιο το κυβερνών κόμμα, χωρίς όμως να υποτιμάται και η οκνηρία που χαρακτηρίζει την ελληνική δημόσια διοίκηση, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, όπου τα έμπειρα στελέχη έχουν συνταξιοδοτηθεί για να προλάβουν τις αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα.

Μπροστά στην αμηχανία των ευρωπαίων εταίρων μας σχετικά με τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν για την αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος, που διαιωνίζεται, εκτός από τις καθαρά αρνητικές απόψεις, που ακόμη ευτυχώς αποτελούν μειοψηφία, αναπτύσσονται πολλά σενάρια και προβληματισμοί.

Τα επικρατέστερα σενάρια είναι: η ήπια και εθελοντική αναδιάρθρωση του συνόλου του χρέους, που σημαίνει επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής με χαμηλότερα επιτόκια, καθώς και η παροχή νέου δανείου με ευνοϊκούς όρους, εφόσον οι αστοχίες της οικονομικής πολιτικής δεν επιτρέπουν στην Ελλάδα να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές ούτε το 2011 ούτε το 2013. Παράλληλα αναπτύσσεται ένας έντονος προβληματισμός περί της ανάγκης πολιτικής συναίνεσης, ενώ ταυτόχρονα ζητούνται ισχυρότερες εγγυήσεις ότι θα τηρηθούν τα συμφωνηθέντα.

Προφανώς, οι έξωθεν εκκλήσεις, είτε για συναίνεση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων είτε για παροχή ισχυρότερων εγγυήσεων τήρησης των συμφωνιών, δεν περιποιούν τιμή στη χώρα μας, δεδομένου ότι η ίδια έπρεπε να έχει προχωρήσει σε συναινετικές λύσεις, ενώ, με την αξιόπιστη συμπεριφορά της, έπρεπε να είχε αποτρέψει κάθε συζήτηση για παροχή ισχυρότερων εγγυήσεων.

via enet.gr

Σχολιασμός: Αν η Ευρώπη έχει αμηχανία εμείς εδώ μέσα τι πρέπει να έχουμε; Το ελληνικό πρόβλημα της οικονομίας έχει αποσβολώσει τον κόσμο. Κεραυνός εν αιθρία εν μέσω ενός μακάριου εφησυχασμού έπεσε δίπλα μας και περιμένουμε να σωθούμε. Το Γιατί κι από Ποιον και Αν θα – δε γνωρίζουμε!