Η λιστα της κινησης των 58

Οι 58

Η Κίνηση των 58

Διεργασίες ξεκίνησαν για την δημιουργία μια ευρύτερης Κεντροαριστεράς και την εκλογή Αρχηγού. Εξέχοντες στη λίστα από καθηγητές ο Νίκος Χριστοδουλάκης, από καλλιτέχνες ο Νίκος Πορτακάλογλου, ο Γιάννης Μπέζος κλπ.
Περισσότερα (όλα τα ονόματα της λίστας)

Φωτο Αρχική Πηγή

Advertisements

Αμφίσημος Λόγος – Debpt Game

Katraki square

Γλυφάδα – Πλατεία Κατράκη

Κάτω από τις σημερινές συνθήκες η σύγχιση, η διγλωσσία, η αμφισημία συνεχίζονται. Εκείνα που λέγονται τη μια μέρα, αναιρούνται την επομένη. Προχθές ο κ. Παπακωνσταντίνου έλεγε πως υπάρχει κίνδυνος να μη πάρουμε τη 5η Δόση. Χθες είπε πως θα την πάρουμε οπωσδήποτε. Κι αυτό είναι ένα παράδειγμα όλων όσων λέγονται για να παραπλανούν τον κόσμο και φυσικά αυτό συμβαίνει γιατί παίζεται το «Παιχνίδι του Χρέους» στους διαδρόμους των πάσης φύσεως Ιδρυμάτων και Οργανισμών του Εξωτερικού αλλά και του Εσωτερικού

Αδυνατεί κανείς να καταλήξει προς τα που γέρνει η βάρκα κι αν οι ναυαγοί θα σωθούν! – έτσι που το τοπίο άρχισε να μοιάζει όλο και περισσότερο με το πίνακα του Gericaud, «Le radeau de la Meduse»! Ένα είναι το επιτακτικό ζητούμενο σε κάθε περίπτωση: Να πεισθούν οι εταίροι μας πως αυτός ο λαός δε σηκώνει άλλες επιβαρύνσεις γιατί στο τέλος δε θα εισπράττεται τίποτα – γιατί όλων οι τσέπες θα έχουν αδειάσει! και από που να γεμίσεις τα ταμεία, όταν στην αγορά δε θα υπάρχει φράγκο τσακιστό; Όταν στην αγορά δε θα υπάρχουν εκείνα τα μαγαζιά που συντελούσαν στον υγιή οικονομικό παλμό της χώρας

Πιέσεις για συναίνεση – Consensus

Σύσκεψη υπό τον Κ. Παπούλια

Σύσκεψη υπό τον Κάρολο Παπούλια

via newsbomb.gr

Συγκαλείται αύριο (27) στις 12 το μεσημέρι Σύσκεψη των πολιτικών Αρχηγών για τη πολυσυζητημένη Συναίνεση υπό την εποπτεία του προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια. Θα εκτεθούν από τον Πρωθυπουργό τα θέματα της Οικονομίας και θα ληφθούν αποφάσεις περί του πρακτέου. Το να υπάρξει σύμπνοια και σύμπλευση – κοινώς Συναίνεση, θεωρειται από τους Εταίρους μας στοιχείο sine qua non για την απρόσκοπτη πληρωμή της Δόσης του Ιουλίου.

Σχόλιο: Τώρα τίθεται ένα ερώτημα: Αφού κανείς δε συμφωνεί πλην του προέδρου του Λαος με τα υπό συζήτηση έκτακτα μέτρα στο σύνολο τους, για ποια συναίνεση θα μιλήσουν; Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις που είχαν στου Μαξίμου, απέκλεισαν πλην του Λαος την έγκριση τους, για το είδος και την έκταση των μέτρων.

Ευρωπαϊκή Αμηχανία – Embarass

Parthenon

Παρθενών – Αθήνα

Του ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΟΣ ΜΑΡΑΒΕΓΙΑ Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών nmarav@pspa.uoa.gr

Εναν χρόνο μετά την έναρξη εφαρμογής της οικονομικής πολιτικής που συμφωνήθηκε με το μνημόνιο μεταξύ Ελλάδας και τρόικας, η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο.

Οι εταίροι μας στην Ε.Ε. αναζητούν τα αίτια της αστοχίας της ακολουθούμενης πολιτικής και αναζητούν νέους δρόμους προκειμένου να αναχαιτισθεί το δημόσιο χρέος της χώρας μας με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Πράγματι, ως προς τον στόχο του ελλείμματος του προϋπολογισμού του 2010 υπάρχει σημαντική απόκλιση, ενώ οι εκτιμήσεις για το 2011 είναι ακόμη χειρότερες σε σχέση με τους στόχους του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής. Τόσο οι δημόσιες δαπάνες όσο, κυρίως, τα έσοδα υπολείπονται σημαντικά από τους στόχους και συνεπώς το έλλειμμα δεν μειώνεται με τον επιθυμητό ρυθμό. Ταυτόχρονα, οι διαρθρωτικές αλλαγές, που αφορούν κυρίως το άνοιγμα των αγορών και των κλειστών επαγγελμάτων καθώς και τις αποκρατικοποιήσεις των ΔΕΚΟ, φαίνεται ότι καθυστερούν σε σχέση με τα συμφωνηθέντα.

Question-mark

Ερωτηματικό για την Οικονομία

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο αυτές οι αστοχίες οφείλονται σε λανθασμένα μέτρα που επιβλήθηκαν από την τρόικα, ή σε υπεραισιόδοξες δεσμεύσεις από την πλευρά της χώρας μας, ή, ακόμη, σε ολιγωρία στη λήψη των πολιτικών αποφάσεων και στην ανικανότητα της διοίκησης να εφαρμόσει αυτές τις πολιτικές αποφάσεις.

Οι ευρωπαίοι εταίροι μας δεν θέλουν ίσως να δεχθούν ότι τα μέτρα περιορισμού της ζήτησης μέσω της περικοπής των αμοιβών και της αύξησης των συντελεστών του ΦΠΑ, που επέβαλε το μνημόνιο, οδήγησαν σε μεγάλη ύφεση την ελληνική οικονομία και, ταυτόχρονα, ανέβασαν στα ύψη τον πληθωρισμό, με αποτέλεσμα να προκαλέσουν σοβαρή υστέρηση των φορολογικών εσόδων. Παράλληλα, φαίνεται ότι ορισμένες δεσμεύσεις, που ανέλαβε η χώρα μας στο πλαίσιο του μνημονίου, ήταν εκτός πραγματικότητας. Δείχνουν υπεραισιοδοξία ως προς τη δυνατότητα μείωσης της φοροδιαφυγής, ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων, συγχώνευσης οργανισμών, εξορθολογισμού των δαπανών και ακόμη περισσότερο ως προς την ταχύτητα των αποκρατικοποιήσεων.

Τέλος, είναι μάλλον προφανές ότι σε ορισμένους τουλάχιστον τομείς, υπήρξε καθυστέρηση λόγω δυσκολίας πολιτικής διαχείρισης των προβλημάτων που προκύπτουν για το ίδιο το κυβερνών κόμμα, χωρίς όμως να υποτιμάται και η οκνηρία που χαρακτηρίζει την ελληνική δημόσια διοίκηση, ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό, όπου τα έμπειρα στελέχη έχουν συνταξιοδοτηθεί για να προλάβουν τις αλλαγές στο ασφαλιστικό σύστημα.

Μπροστά στην αμηχανία των ευρωπαίων εταίρων μας σχετικά με τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν για την αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος, που διαιωνίζεται, εκτός από τις καθαρά αρνητικές απόψεις, που ακόμη ευτυχώς αποτελούν μειοψηφία, αναπτύσσονται πολλά σενάρια και προβληματισμοί.

Τα επικρατέστερα σενάρια είναι: η ήπια και εθελοντική αναδιάρθρωση του συνόλου του χρέους, που σημαίνει επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής με χαμηλότερα επιτόκια, καθώς και η παροχή νέου δανείου με ευνοϊκούς όρους, εφόσον οι αστοχίες της οικονομικής πολιτικής δεν επιτρέπουν στην Ελλάδα να δανειστεί από τις διεθνείς αγορές ούτε το 2011 ούτε το 2013. Παράλληλα αναπτύσσεται ένας έντονος προβληματισμός περί της ανάγκης πολιτικής συναίνεσης, ενώ ταυτόχρονα ζητούνται ισχυρότερες εγγυήσεις ότι θα τηρηθούν τα συμφωνηθέντα.

Προφανώς, οι έξωθεν εκκλήσεις, είτε για συναίνεση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων είτε για παροχή ισχυρότερων εγγυήσεων τήρησης των συμφωνιών, δεν περιποιούν τιμή στη χώρα μας, δεδομένου ότι η ίδια έπρεπε να έχει προχωρήσει σε συναινετικές λύσεις, ενώ, με την αξιόπιστη συμπεριφορά της, έπρεπε να είχε αποτρέψει κάθε συζήτηση για παροχή ισχυρότερων εγγυήσεων.

via enet.gr

Σχολιασμός: Αν η Ευρώπη έχει αμηχανία εμείς εδώ μέσα τι πρέπει να έχουμε; Το ελληνικό πρόβλημα της οικονομίας έχει αποσβολώσει τον κόσμο. Κεραυνός εν αιθρία εν μέσω ενός μακάριου εφησυχασμού έπεσε δίπλα μας και περιμένουμε να σωθούμε. Το Γιατί κι από Ποιον και Αν θα – δε γνωρίζουμε!

Αλλάζει το Τοπίο – Land escape

ghikas

Το ατελιέ του ζωγράφου – Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας

Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας

Τοπίο – Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας

Parthenis

Τοπίο στις Σπέτσες – Κωνσταντίνος Παρθένης

ΚΑΘΕ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ=ΔΕΚΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΙΣΩ=ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΗΘΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Αγωνιζόμαστε να καταλάβουμε τα πράγματα. Σε ποιο σημείο βρίσκονται, αν είναι καλό ή κακό, που οδηγούν. Κατά τη ρήση του Τηλέμαχου Χυτήρη στην εκπομπή «Πρωϊνή Ενημέρωση» της ΝΕΤ, «Τα πράγματα αλλάζουν». Στην ίδια εκπομπή ο Δημήτρης Αβραμόπουλος τόνισε πως «Οδηγούμαστε σε νέες εποχές». Αμφότεροι είναι σοβαροί πολιτικοί και φαίνεται πως θεωρούν κι αυτοί τη κρίση σαν «Μια νέα ευκαιρία». Θέλουμε να είμαστε στην Ευρώπη ή προτιμούμε μια αποχώριση που θα μας κατέτασσε αυτομάτως στις περιφερειακές χώρες; ρωτάει ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος – μάλιστα προτείνοντας Δημοψήφισμα. (βλέπε σχετικό Άρθρο)

Σε κάθε περίπτωση η Κυβέρνηση αποφασίζει περί του πρακτέου. Συνεχίζουμε με την αποκαλούμενη Τρόικα τις διαβουλεύσεις στα πλαίσιο του σχεδίου διάσωσης ή κόβουμε τους δεσμούς; Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι υπέρμαχος σαφώς της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη. Θα κάνει ό,τι μπορεί να συνεχίσει σ’ αυτό το πλαίσιο. Και τίθεται το ερώτημα αμείλικτο: Γιατί επί χρόνια δε προσαρμόσαμε τις πολιτικές μας στα πλαίσια της ευθυγράμμισης με τις επιταγές της Ένωσης; Γιατί η υστέρηση, η οπισθοδρόμηση, ο Παλαιοκομματισμός, η εμμονή στα παλιά πρότυπα.- ενώ θα έπρεπε να είχαμε εναρμονισθεί σταδιακά με τα Δυτικά πρότυπα στο βαθμό που εκείνα είχαν αλλάξει και συνέχιζαν να αλλάζουν.

Από το 1980 έπρεπε το καράβι της Ελληνικής Οικονομίας να έχει αλλάξει ρότα. Ο εκάστοτε τιμονιέρης να έχει στρίψει το τιμόνι. Όμως αυτό δεν έγινε εξ αιτίας των κομματικών μικροσυμφερόντων. Το καμπανάκι πως αυτό θα έχει πολιτικό κόστος ηχούσε και αυτό ήταν το σήμα κινδύνου που διαμόρφωνε το κυρίως μότο των εκάστοτε πολιτικών. Σήμερα οι πολιτικοί καλούνται επιτέλους (;) να εφαρμόσουν τα μέτρα που θα μας εντάξουν στο κάδρο μιας υγιούς δυτικής Οικονομίας. Αυτή η επίσπευση όμως έχει κοινωνικό κόστος. Επίσης δημιουργεί πανικό που ενσπείρει αφερεγγυότητα, δυσλειτουργίες και λάθη.

Αιτία είναι πως έπρεπε να πληρώνουν οι πολιτικοί το κόστος – με θέσπιση σταδιακά, νέων εξυγιαντικών μέτρων στα διανυθέντα χρόνια που εξέθρεψαν το χρέος, αυτό δεν έγινε και ΤΩΡΑ, αναγκαστικά πια με το σκιάχτρο της Χρεοκοπίας να δεσπόζει στο πολιτικό σκηνικό – μετά από τόσα χαμένα χρόνια,μετέθεσαν αυτό το κόστος στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου, του απλού Έλληνα πολίτη που δεν έφταιγε διόλου, παραπλανημένος από τις Σειρήνες του Παλαιοκομματισμού και της Παραπληροφόρησης!

Τα βήματα που καλούμαστε να κάνουμε ΤΩΡΑ είναι προς τα μπρος αλλά έχοντας στραμμένα τους βραχυπρόθεσμους στόχους σ’ ένα Χθες που πάει να αγκυροβολήσει σ’ ένα βάθος 4 δεκαετιών! Ένα Χθες που αρνούνταν τη κατανάλωση, τη διασκέδαση, την ευμάρεια γενικώς σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Για να μπορέσει αυτή η κοινωνία – έτσι όπως θα διαμορφώνεται, να απολαύσει μελλοντικά τα ωφέλη μιας ανάπτυξης που αυτή τη φορά θα είναι υγιής. Τα βήματα είναι προς τα πίσω. Εκεί που υπήρχε η Κόκκινη Γραμμή που οι πολιτικοί την παραβίασαν – με τη συνέχιση της λήψης δανείων αντί να προβούν σε αλλαγή του οικονομικού μοντέλου.

Η γραμμή αυτή παραβιάστηκε το 1980 με ευθύνη του Κωνσταντίνου Σημίτη που παρώτρυνε τον Ανδρέα Παπανδρέου – σε αντίθεση μ’ εκείνα που δήλωνε στη ΔΕΘ της εποχής πως «Τα δάνεια δημιουργύν μεγάλα προβλήμα στη χώρα η οποία τα παίρνει». Τότε ο Κ. Σημίτης τον είχε συμβουλεύσει ως οικονομικός εμπειρογνώμων: «Να πάρουμε νέο Δάνειο να αποπληρώσουμε τους τόκους του παλιού». Και αυτή η νοοτροπία συνεχίστηκε έκτοτε.

Σήμερα γίνεται προφανώς το ίδιο αλλά το background το διαμορφώνει μια Ευρώπη που θέλει να αλλάξει εκ παραλλήλου η οικονομία της χώρας έτσι ώστε μακροπρόθεσμα να επιτευχθει μια Ανάπτυξη που θα φέρει το Πλεόνασμα που θα μας καταστήσει ισχυρούς, χωρίς ανάγκη λήψης συνεχώς πρόσθετων δανείων για αποπληρωμή των παλιών.

Ή μια Ευρώπη που κοιτάζει απλώς το συμφέρον των Πιστωτών μας; Ιδού το ερώτημα στο οποίο κατά τον πρόεδρο του ΣΕΒ θα έπρεπε να κληθούμε να απαντήσουμε μ’ ένα Δημοψήφισμα. Το πιθανότερο: Να δοθεί ακόμη μια πίστωση χρόνου. Ως τη μεθεπόμενη δόση. Παίρνουμε τώρα τα χρήματα και βλέπουμε! Αλλά στο μεταξύ θα έχουν πωληθεί κάποιες επιχειρήσεις που το Δημόσιο ήταν ιδιοκτήτης. Και τι σημαίνει αυτό; Πως το Δημόσιο θα γίνεται φτωχότερο.Όπως και οι κάτω αυτού Έλληνες.