Η εκδίκηση των Δεινοσαύρων – Dinosaurs

Δεινόσαυροι

Δεινόσαυροι

Γιώργος Παπακωνσταντίνου: Η εκδίκηση των Δεινοσαύρων

Άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη – Δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2012 στο HOT DOC

Μια φορά κι έναν καιρό πιστεύαμε ότι το «νέο» είναι προοδευτικό. Ελπίζαμε ότι αν φύγουν από την μέση οι «παλιοί», όλα θα πήγαιναν καλύτερα. Επενδύαμε ελπίδες στην πρόβλεψη ότι με το που θα έδιναν οι δεινόσαυροι τόπο στους νέους πολιτικούς ένας νέος άνεμος θα έπνεε στην χώρα. Έτσι κι έγινε. Η εκλογή της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου το 2009 έφερε νέους ανθρώπους στην εξουσία και ένας νέος άνεμος έπνευσε. Μόνο που γρήγορα το αεράκι εκείνο μετετράπη σε θύελλα που δεν άφησε τίποτα όρθιο. Και το χειρότερο: αντί να γκρεμίσει αυτά που έπρεπε, γκρέμισε όλα τα άλλα.
Αν ο ιστορικός του μέλλοντος χρειάζεται μια παραβολή που να αποτυπώνει την ριζοσπαστική αποτυχία του υποδείγματος «νέου τεχνοκράτη πολιτικού» που ανέδειξε η απερχόμενη Βουλή, η περίπτωση του κ. Γ. Παπακωνσταντίνου προσφέρεται ως ιδανική: όσο ελκυστικές φάνταζαν οι αρετές του τ. Υπουργού Οικονομικών τότε που ανέλαβε, τόσο ολοκληρωτική η αποτυχία της πολιτικής που εφάρμοσε και την οποία, λόγω της τάξης μεγέθους της, η χώρα θα βιώνει για δεκαετίες.

Επειδή η πιο σκληρή κριτική είναι και η πιο δίκαιη, του αναγνωρίζω (αντίθετα με άλλους) ότι όντως κληρονόμησε ένα σαπιοκάραβο έτοιμο να δεχθεί το ωστικό κύμα τσουναμιού που ερχόταν από μακρυά. Όμως, έχει ενδιαφέρον πόσο ολοκληρωτική και πολυσχιδής απεδείχθη η ανεπάρκειά του. Όχι μόνο δεν είδε την Κρίση να έρχεται, αλλά και εξ αρχής έπραξε αυτό που κάνουν οι πιο αυταρχικές, ανασφαλείς μετριότητες: περιέβαλε τον εαυτό του με ανθρώπους ακόμα μετριότερους από τον ίδιο (π.χ. η σύνθεση του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων που επέλεξε). Έτσι, όταν ήρθε η ώρα που χρειαζόταν σοβαρές συμβουλές, ο Υπ. Οικονομικών της χώρας άκουγε τις δικές του σκέψεις, αναμασημένες.

Όταν, μερικούς μήνες αργότερα, άρχισε να κατανοεί το μέγεθος της Κρίσης, ο «τεχνοκράτης» υπουργός έκανε το ένα πράγμα που δεν δικαιούται να κάνει Υπ. Οικονομικών: επέλεξε την αμφισημία, άρχισε να στέλνει αντιφατικότατα μηνύματα. Από την μία επέμενε στην εφαρμογή του προεκλογικού οικονομικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, το οποίο γνώριζε ότι ήταν ανεφάρμοστο, ενώ από την άλλη προσπαθούσε να εξευμενίσει τις αγορές υποσχόμενος το αντίθετο. Κάποια στιγμή είπε κάτι σημαντικό: Ότι το μεγαλύτερο έλλειμμα της χώρας ήταν το έλλειμμα αξιοπιστίας. Και τι έκανε για αυτό; Συνεχείς δηλώσεις (για ενάμιση χρόνο) που λες και ήταν σχεδιασμένες για να διαψεύδονται εκ των πραγμάτων μερικές εβδομάδες αργότερα.

Αυτά τα παιδιαρίσματα του «νέου τεχνοκράτη» επίσπευσαν την Κρίση, στερώντας από τον ίδιο σημαντικούς βαθμούς ελευθερίας. Κι όταν το Τέρας της Πτώχευσης τον αντίκρυσε κατάματα, τον Ιανουάριο του 2010, εκείνος έκανε ότι δεν το είδε. Ότι δεν ήταν Πτώχευση αλλά μια παροδική κρίση ρευστότητας που αντιμετωπίζεται με ένα διετές ή τριετές υπερμεγέθες (και τοκογλυφικό) δάνειο.

Το τραγικό ήταν ότι εκείνη την εποχή πρωθυπουργός ήταν ένας άνθρωπος με μηδενική κατανοήση του πως λειτουργεί μια μακροοικονομία. Ένας πολιτικός ανασφαλής περί των οικονομικών που, όσο ήταν στην αντιπολίτευση, δεν εμπιστευόταν κανένα στέλεχός του με το χαρτοφυλάκιο των οικονομικών (να σας θυμίσω ότι το μοίραζε μεταξύ Βάσως Παπανδρέου, Ηρακλή Πολεμαρχάκη, Θεόδωρου Πάγκαλου, Λούκας Κατσέλη κλπ.) αλλά ο οποίος, για κάποιον λόγο, στο πρόσωπο του «νέου τεχνοκράτη» είδε τον «άνθρωπό του».

Την συνέχεια δεν χρειάζεται να σας την διηγηθώ. Την γνωρίζετε καλύτερα από όσο θέλετε: Πλήρης άγνοια του τι σημαίνει αντιπαράθεση με τις αγορές (να σας θυμίσω το ανεκδιήγητο «πιστόλι στο τραπέζι»), καμία αίσθηση του τι σημαίνει διαπραγμάτευση με τους δανειστές σου, πεισματική άρνηση να διανοηθεί καν να απειλήσει με στάση πληρωμών τους Ευρωπαίους εταίρους του, επαρχιωτική απόρριψη οποιασδήποτε σκέψης να προταθεί στην ΕΕ συνολική λύση για την συστημική Κρίση του Ευρώ, αυταρχικές προσπάθειες να φιμωθούν όλες οι αντίθετες προς αυτόν απόψεις.

Κάπως έτσι οδηγήθηκε, η χώρα στον γκρεμό των αλλεπάλληλων Μνημονίων από τον «νέο τεχνοκράτη»-­?τιμονιέρη. Κι όταν πέσαμε σε αυτόν, ο κ. Παπακωνσταντίνου μπήκε σε μια διαδικασία προβλέψεων του στυλ: «σε μερικούς μήνες θα ξαναβγούμε στις αγορές», «άλλες περικοπές μισθών και συντάξεων δεν θα γίνουν», κλπ. Ήταν μέρος της τελετουργίας της κατάρρευσης του μύθου των «νέων τεχνοκρατών».

Όταν πια ακόμα και ο Γιώργος Παπανδρέου κατάλαβε ότι είχε εμπιστευτεί την τύχη της χώρας σε έναν επικίνδυνα ηλίθιο, ο ίδιος νόμισε ότι θα τον προήγαγε στο Υπ. Εξωτερικών! Κι όταν αυτό δεν έγινε, πήρε ό,τι του έδωσαν. Σαν τον πιο ποταπό πολιτευτή. Για κακή μας τύχη πήρε ένα «οραματικό» υπουργείο, το Περιβάλλοντος, για το οποίο δεν είχε το παραμικρό όραμα. Το οποίο και διατηρεί (αν είναι δυνατόν!) μέχρι σήμερα (τόσο το μηδενικό όραμα όσο και το υπουργείο).

Δεν μπορώ να κλείσω παρά με ένα μήνυμα στο υπερπέραν: στους νεκρούς «δεινόσαυρους» (Α. Παπανδρέου, Κ. Καραμανλή, και Χ. Φλωράκη) συν τον… Κ. Μητσοτάκη: Σας συγχωρώ. Και σας ζητώ συγγνώμη που θέλαμε να κάνετε τόπο στα νιάτα! (*)

(*) Προφανώς, βέβαια, και δεν τους συγχωρώ. Αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ, ΟΚ;

Εικόνα Αρχική Προέλευση
yanisvaroufakis eu

Αυτές οι ατέλειωτες ουρές – Queues

queues
Αυτές οι ατέλειωτες ουρές – στις εφορίες, στη ΔΕΗ, άνθρωποι στη σειρά με το χαρτί στο χέρι – να πληρώσουν ή να παραδώσουν τις πινακίδες, να πληρώσουν το χαράτσι ή μόνο την αξία του ρεύματος με κίνδυνο να τους το κόψουν. Δεν είναι ότι δεν συμμορφώνονται στις επιταγές ενός άδικου, απρόσωπου, ανάλγητου κράτους τόσο, όσο ότι δεν έχουν!

Που να βρει κανείς τόσα χρήματα; Εδώ το κόστος ζωής είναι από τα υψηλότερα στην Ευρώπη, τα χρήματα όχι μόνο δεν περισσεύουν για πληρωμές των πάσης φύσεως χαρατσιών αλλά δεν φθάνουν για τα απαραίτητα – κι ας λένε για διπλά και τρίδιπλα αυτοκίνητα, σπίτια, κινητά. Από πότε το τηλέφωνο ή το σπίτι ή το κινητό έγινε είδος πολυτελείας;

Στην Ευρώπη του 2012 είμαστε που αυτές οι ανέσεις, οι τεχνολογικές επιτεύξεις έχουν γίνει στοιχείο «εκ των ουκ άνευ» μιας άνετης σύγχρονης διαβίωσης. Είναι ένδειξη πολυτέλειας μια απλή εργαζόμενη ας πούμε θυρωρός σε πολυκατοικία να έχει ένα σπίτι να βάλει το κεφάλι της κάτω κι ένα τηλέφωνο να μιλάει με όσους τη χρειάζονται στο θυρωρείο;

Είναι ένδειξη πλουτισμού αν έχει κρατήσει το πατρικό της σπίτι στο χωριό να πηγαίνει με την οικογένεια της λίγες μέρες διακοπές το καλοκαίρι; Κάποια παρεξήγηση έχει γίνει απ’ τους ιθύνοντες νόες:

Είναι δείγμα πλουτισμού το να είσαι εισοδηματίας (rentier) από κάποια ακίνητα που κληρονόμησες (με φόρους δωρεάς ή μεταβίβασης) και αξιοποίησες στη συνέχεια (ενδεχομένως) κάποιο εξ αυτών, με κάποια αγοραπωλησία (με φόρους μεταβίβασης – κέρδος για το κράτος) , όταν αυτά τα ακίνητα ως ενοικιαζόμενα ύπόκεινται σε επιδιορθώσεις και άλλους «τζερεμέδες»… με φόρο εισοδήματος από τους υψηλότερους στην Ε.Ε.

Παίρνουν την ελάχιστη κατανάλωση για δείγμα ευμάρειας χωρίς να αναρωτιούνται σε τι υποχρεώσεις έχει να ανταπεξέλθει – ο φορολογούμενος έτσι κι αλλιώς πολίτης και τον κατατάσσουν στη κατηγορία των εχόντων – ένας κι αυτός που πρέπει να πληρώσει για τις ατασθαλίες και τις «ρεμούλες» των ίδιων και των «συναυτών».

Αρχική Πηγή εικόνας

Αμφίσημος Λόγος – Debpt Game

Katraki square

Γλυφάδα – Πλατεία Κατράκη

Κάτω από τις σημερινές συνθήκες η σύγχιση, η διγλωσσία, η αμφισημία συνεχίζονται. Εκείνα που λέγονται τη μια μέρα, αναιρούνται την επομένη. Προχθές ο κ. Παπακωνσταντίνου έλεγε πως υπάρχει κίνδυνος να μη πάρουμε τη 5η Δόση. Χθες είπε πως θα την πάρουμε οπωσδήποτε. Κι αυτό είναι ένα παράδειγμα όλων όσων λέγονται για να παραπλανούν τον κόσμο και φυσικά αυτό συμβαίνει γιατί παίζεται το «Παιχνίδι του Χρέους» στους διαδρόμους των πάσης φύσεως Ιδρυμάτων και Οργανισμών του Εξωτερικού αλλά και του Εσωτερικού

Αδυνατεί κανείς να καταλήξει προς τα που γέρνει η βάρκα κι αν οι ναυαγοί θα σωθούν! – έτσι που το τοπίο άρχισε να μοιάζει όλο και περισσότερο με το πίνακα του Gericaud, «Le radeau de la Meduse»! Ένα είναι το επιτακτικό ζητούμενο σε κάθε περίπτωση: Να πεισθούν οι εταίροι μας πως αυτός ο λαός δε σηκώνει άλλες επιβαρύνσεις γιατί στο τέλος δε θα εισπράττεται τίποτα – γιατί όλων οι τσέπες θα έχουν αδειάσει! και από που να γεμίσεις τα ταμεία, όταν στην αγορά δε θα υπάρχει φράγκο τσακιστό; Όταν στην αγορά δε θα υπάρχουν εκείνα τα μαγαζιά που συντελούσαν στον υγιή οικονομικό παλμό της χώρας

Πιέσεις για συναίνεση – Consensus

Σύσκεψη υπό τον Κ. Παπούλια

Σύσκεψη υπό τον Κάρολο Παπούλια

via newsbomb.gr

Συγκαλείται αύριο (27) στις 12 το μεσημέρι Σύσκεψη των πολιτικών Αρχηγών για τη πολυσυζητημένη Συναίνεση υπό την εποπτεία του προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια. Θα εκτεθούν από τον Πρωθυπουργό τα θέματα της Οικονομίας και θα ληφθούν αποφάσεις περί του πρακτέου. Το να υπάρξει σύμπνοια και σύμπλευση – κοινώς Συναίνεση, θεωρειται από τους Εταίρους μας στοιχείο sine qua non για την απρόσκοπτη πληρωμή της Δόσης του Ιουλίου.

Σχόλιο: Τώρα τίθεται ένα ερώτημα: Αφού κανείς δε συμφωνεί πλην του προέδρου του Λαος με τα υπό συζήτηση έκτακτα μέτρα στο σύνολο τους, για ποια συναίνεση θα μιλήσουν; Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις που είχαν στου Μαξίμου, απέκλεισαν πλην του Λαος την έγκριση τους, για το είδος και την έκταση των μέτρων.

Αλλάζει το Τοπίο – Land escape

ghikas

Το ατελιέ του ζωγράφου – Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας

Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας

Τοπίο – Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας

Parthenis

Τοπίο στις Σπέτσες – Κωνσταντίνος Παρθένης

ΚΑΘΕ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ=ΔΕΚΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΙΣΩ=ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΗΘΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Αγωνιζόμαστε να καταλάβουμε τα πράγματα. Σε ποιο σημείο βρίσκονται, αν είναι καλό ή κακό, που οδηγούν. Κατά τη ρήση του Τηλέμαχου Χυτήρη στην εκπομπή «Πρωϊνή Ενημέρωση» της ΝΕΤ, «Τα πράγματα αλλάζουν». Στην ίδια εκπομπή ο Δημήτρης Αβραμόπουλος τόνισε πως «Οδηγούμαστε σε νέες εποχές». Αμφότεροι είναι σοβαροί πολιτικοί και φαίνεται πως θεωρούν κι αυτοί τη κρίση σαν «Μια νέα ευκαιρία». Θέλουμε να είμαστε στην Ευρώπη ή προτιμούμε μια αποχώριση που θα μας κατέτασσε αυτομάτως στις περιφερειακές χώρες; ρωτάει ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος – μάλιστα προτείνοντας Δημοψήφισμα. (βλέπε σχετικό Άρθρο)

Σε κάθε περίπτωση η Κυβέρνηση αποφασίζει περί του πρακτέου. Συνεχίζουμε με την αποκαλούμενη Τρόικα τις διαβουλεύσεις στα πλαίσιο του σχεδίου διάσωσης ή κόβουμε τους δεσμούς; Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι υπέρμαχος σαφώς της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη. Θα κάνει ό,τι μπορεί να συνεχίσει σ’ αυτό το πλαίσιο. Και τίθεται το ερώτημα αμείλικτο: Γιατί επί χρόνια δε προσαρμόσαμε τις πολιτικές μας στα πλαίσια της ευθυγράμμισης με τις επιταγές της Ένωσης; Γιατί η υστέρηση, η οπισθοδρόμηση, ο Παλαιοκομματισμός, η εμμονή στα παλιά πρότυπα.- ενώ θα έπρεπε να είχαμε εναρμονισθεί σταδιακά με τα Δυτικά πρότυπα στο βαθμό που εκείνα είχαν αλλάξει και συνέχιζαν να αλλάζουν.

Από το 1980 έπρεπε το καράβι της Ελληνικής Οικονομίας να έχει αλλάξει ρότα. Ο εκάστοτε τιμονιέρης να έχει στρίψει το τιμόνι. Όμως αυτό δεν έγινε εξ αιτίας των κομματικών μικροσυμφερόντων. Το καμπανάκι πως αυτό θα έχει πολιτικό κόστος ηχούσε και αυτό ήταν το σήμα κινδύνου που διαμόρφωνε το κυρίως μότο των εκάστοτε πολιτικών. Σήμερα οι πολιτικοί καλούνται επιτέλους (;) να εφαρμόσουν τα μέτρα που θα μας εντάξουν στο κάδρο μιας υγιούς δυτικής Οικονομίας. Αυτή η επίσπευση όμως έχει κοινωνικό κόστος. Επίσης δημιουργεί πανικό που ενσπείρει αφερεγγυότητα, δυσλειτουργίες και λάθη.

Αιτία είναι πως έπρεπε να πληρώνουν οι πολιτικοί το κόστος – με θέσπιση σταδιακά, νέων εξυγιαντικών μέτρων στα διανυθέντα χρόνια που εξέθρεψαν το χρέος, αυτό δεν έγινε και ΤΩΡΑ, αναγκαστικά πια με το σκιάχτρο της Χρεοκοπίας να δεσπόζει στο πολιτικό σκηνικό – μετά από τόσα χαμένα χρόνια,μετέθεσαν αυτό το κόστος στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου, του απλού Έλληνα πολίτη που δεν έφταιγε διόλου, παραπλανημένος από τις Σειρήνες του Παλαιοκομματισμού και της Παραπληροφόρησης!

Τα βήματα που καλούμαστε να κάνουμε ΤΩΡΑ είναι προς τα μπρος αλλά έχοντας στραμμένα τους βραχυπρόθεσμους στόχους σ’ ένα Χθες που πάει να αγκυροβολήσει σ’ ένα βάθος 4 δεκαετιών! Ένα Χθες που αρνούνταν τη κατανάλωση, τη διασκέδαση, την ευμάρεια γενικώς σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Για να μπορέσει αυτή η κοινωνία – έτσι όπως θα διαμορφώνεται, να απολαύσει μελλοντικά τα ωφέλη μιας ανάπτυξης που αυτή τη φορά θα είναι υγιής. Τα βήματα είναι προς τα πίσω. Εκεί που υπήρχε η Κόκκινη Γραμμή που οι πολιτικοί την παραβίασαν – με τη συνέχιση της λήψης δανείων αντί να προβούν σε αλλαγή του οικονομικού μοντέλου.

Η γραμμή αυτή παραβιάστηκε το 1980 με ευθύνη του Κωνσταντίνου Σημίτη που παρώτρυνε τον Ανδρέα Παπανδρέου – σε αντίθεση μ’ εκείνα που δήλωνε στη ΔΕΘ της εποχής πως «Τα δάνεια δημιουργύν μεγάλα προβλήμα στη χώρα η οποία τα παίρνει». Τότε ο Κ. Σημίτης τον είχε συμβουλεύσει ως οικονομικός εμπειρογνώμων: «Να πάρουμε νέο Δάνειο να αποπληρώσουμε τους τόκους του παλιού». Και αυτή η νοοτροπία συνεχίστηκε έκτοτε.

Σήμερα γίνεται προφανώς το ίδιο αλλά το background το διαμορφώνει μια Ευρώπη που θέλει να αλλάξει εκ παραλλήλου η οικονομία της χώρας έτσι ώστε μακροπρόθεσμα να επιτευχθει μια Ανάπτυξη που θα φέρει το Πλεόνασμα που θα μας καταστήσει ισχυρούς, χωρίς ανάγκη λήψης συνεχώς πρόσθετων δανείων για αποπληρωμή των παλιών.

Ή μια Ευρώπη που κοιτάζει απλώς το συμφέρον των Πιστωτών μας; Ιδού το ερώτημα στο οποίο κατά τον πρόεδρο του ΣΕΒ θα έπρεπε να κληθούμε να απαντήσουμε μ’ ένα Δημοψήφισμα. Το πιθανότερο: Να δοθεί ακόμη μια πίστωση χρόνου. Ως τη μεθεπόμενη δόση. Παίρνουμε τώρα τα χρήματα και βλέπουμε! Αλλά στο μεταξύ θα έχουν πωληθεί κάποιες επιχειρήσεις που το Δημόσιο ήταν ιδιοκτήτης. Και τι σημαίνει αυτό; Πως το Δημόσιο θα γίνεται φτωχότερο.Όπως και οι κάτω αυτού Έλληνες.