Νικόλαος Γύζης εκ Τήνου

gyzisartemiscaptureΟ Νικόλαος Γύζης γεννήθηκε στο Σκλαβοχωριό της Τήνου το 1842. Σε ηλικία 8 ετών φιλοτεχνούσε ιχνογραφήματα και σχεδιαγράμματα. Στο χωριό δεν υπήρχε δουλειά και έτσι η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 1850.

Ο πατέρας του τον προόριζε για διάδοχό του στο ξυλουργείο που λειτουργούσε στο ισόγειο του σπιτιού τους. Ο μικρός ωστόσο, επειδή δεν ικανοποιούνταν από αυτή την εργασία, κρυφά φοιτούσε στο Πολυτεχνείο επί ένα έτος. Η μητέρα του που φιλοδοξούσε να τον δει μεγάλο καλλιτέχνη, τον κάλυπτε στον πατέρα του. Στο τέλος ο πατέρας του συμφώνησε ότι δεν ήταν προορισμένος για ξυλουργός και δέχτηκε να συνεχίσει τις σπουδές του.

Σύμφωνα με τον κανονισμό της Σχολής Καλών Τεχνών, οι μαθητές θα πρέπει να έχουν κλείσει τουλάχιστον το 12 έτος της ηλικίας τους. Ο μικρός Γύζης ήταν μόλις 8. Τελικά συνέχισε τις σπουδές του βάσει ενός πιστοποιητικού που τον παρουσίαζε κατά 4 χρόνια μεγαλύτερο. Τελικά ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1861.

gyzisnikportraitcaptureΤο 1865 πήρε υποτροφία από το Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας (Τήνος) και μετέβη στο Μόναχο, μέχρι το 1872. Ενώ παρακολουθεί με επιμέλεια τα μαθήματα των καθηγητών αποσπώντας επαίνους, δεν δέχεται και δεν εκτελεί πιστά την τεχνοτροπία τους. Τέμνει και ακολουθεί δική του προσωπική γραμμή. Η πρώτη φάση της καλλιτεχνικής του δημιουργίας ξεκινά και ολοκληρώνεται την περίοδο αυτή.

Το 1872 επιστρέφει στην Αθήνα όπου και οικοδομεί εργαστήριο ζωγραφικής. Εργάστηκε για δύο χρόνια στην Ελλάδα, όπως δεσμευόταν από την υποτροφία του και το 1874 ξαναφεύγει στο Μόναχο. Επιστρέφει και πάλι στην Αθήνα το 1877 για να παντρευτεί την Αρτέμιδα Νάζου. Επιστρέφει αμέσως και πάλι στο Μόναχο, όπου και βραβεύεται από κορυφαίους Κριτικούς για το έργο του. Εξελέγη τακτικός καθηγητής των Καλών Τεχνών το 1888 στην Ακαδημία του Μονάχου (Πληροφορίες κειμένου από tinos.gr)

Βλέπε   περισσότερα, σχετικά με τον Νικόλαο Γύζη

Οι δυο Όψεις – Pablo Picasso

Picasso Self-Portrait

Pablo Picasso – Self

Πολλοί άνθρωποι πετάνε διάφορες κουβέντες – έτσι γιατί έχουν αποφασίσει πως δεν τους αρέσει ή τους αρέσει κάτι. Τώρα το γιατί δεν τους αρέσει ή αρέσει αυτό είναι μια άλλη ιστορία – ενδεχομένως μια πικρή ιστορία. Δεν μπορεί ο συνομιλητής τους να καταλάβει πόθεν ορμώμενοι κρίνουν κάτι έτσι ή αλλιώς.

Π.χ. Για τον Picasso θα έλεγαν «Δεν μ’ αρέσουν οι ασυναρτησίες που ζωγραφίζει» στη χειρότερη περίπτωση – στη καλίτερη «Δεν μ’ αρέσει ο Κυβισμός». Ωστόσο έχουν πέρα για πέρα άδικο. Δεν μπορείς να κρίνεις κανέναν βάσει προσωπικών αρεσκειών ή απαρεσκειών. Αυτό που έχει σημασία είναι αυτό που πιστεύεις εσύ για τον εαυτό σου. Θέλεις να κατηγορείς ή να επαινείς. Η κατηγορία γυρίζει πίσω σ’ εκείνον που κατηγορεί. Αυτό είναι δεδομένο.

Από την άλλη δείχνεις άγνοια. Αυτοί που λένε δε μ’ αρέσει ο Κυβισμός ας πούμε αγνοούν πως για να φτάσεις κάπου πρέπει να περάσεις από άλλα στάδια. Αυτά δε τα γνωρίζουν – έτσι η κριτική τους είναι και ανυπόστατη και παραπλανητική εκτός από το ότι είναι κακόβουλη.

Αλλάζει το Τοπίο – Land escape

ghikas

Το ατελιέ του ζωγράφου – Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας

Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας

Τοπίο – Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας

Parthenis

Τοπίο στις Σπέτσες – Κωνσταντίνος Παρθένης

ΚΑΘΕ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ=ΔΕΚΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΙΣΩ=ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΗΘΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Αγωνιζόμαστε να καταλάβουμε τα πράγματα. Σε ποιο σημείο βρίσκονται, αν είναι καλό ή κακό, που οδηγούν. Κατά τη ρήση του Τηλέμαχου Χυτήρη στην εκπομπή «Πρωϊνή Ενημέρωση» της ΝΕΤ, «Τα πράγματα αλλάζουν». Στην ίδια εκπομπή ο Δημήτρης Αβραμόπουλος τόνισε πως «Οδηγούμαστε σε νέες εποχές». Αμφότεροι είναι σοβαροί πολιτικοί και φαίνεται πως θεωρούν κι αυτοί τη κρίση σαν «Μια νέα ευκαιρία». Θέλουμε να είμαστε στην Ευρώπη ή προτιμούμε μια αποχώριση που θα μας κατέτασσε αυτομάτως στις περιφερειακές χώρες; ρωτάει ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Δασκαλόπουλος – μάλιστα προτείνοντας Δημοψήφισμα. (βλέπε σχετικό Άρθρο)

Σε κάθε περίπτωση η Κυβέρνηση αποφασίζει περί του πρακτέου. Συνεχίζουμε με την αποκαλούμενη Τρόικα τις διαβουλεύσεις στα πλαίσιο του σχεδίου διάσωσης ή κόβουμε τους δεσμούς; Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι υπέρμαχος σαφώς της παραμονής της χώρας στην Ευρωζώνη. Θα κάνει ό,τι μπορεί να συνεχίσει σ’ αυτό το πλαίσιο. Και τίθεται το ερώτημα αμείλικτο: Γιατί επί χρόνια δε προσαρμόσαμε τις πολιτικές μας στα πλαίσια της ευθυγράμμισης με τις επιταγές της Ένωσης; Γιατί η υστέρηση, η οπισθοδρόμηση, ο Παλαιοκομματισμός, η εμμονή στα παλιά πρότυπα.- ενώ θα έπρεπε να είχαμε εναρμονισθεί σταδιακά με τα Δυτικά πρότυπα στο βαθμό που εκείνα είχαν αλλάξει και συνέχιζαν να αλλάζουν.

Από το 1980 έπρεπε το καράβι της Ελληνικής Οικονομίας να έχει αλλάξει ρότα. Ο εκάστοτε τιμονιέρης να έχει στρίψει το τιμόνι. Όμως αυτό δεν έγινε εξ αιτίας των κομματικών μικροσυμφερόντων. Το καμπανάκι πως αυτό θα έχει πολιτικό κόστος ηχούσε και αυτό ήταν το σήμα κινδύνου που διαμόρφωνε το κυρίως μότο των εκάστοτε πολιτικών. Σήμερα οι πολιτικοί καλούνται επιτέλους (;) να εφαρμόσουν τα μέτρα που θα μας εντάξουν στο κάδρο μιας υγιούς δυτικής Οικονομίας. Αυτή η επίσπευση όμως έχει κοινωνικό κόστος. Επίσης δημιουργεί πανικό που ενσπείρει αφερεγγυότητα, δυσλειτουργίες και λάθη.

Αιτία είναι πως έπρεπε να πληρώνουν οι πολιτικοί το κόστος – με θέσπιση σταδιακά, νέων εξυγιαντικών μέτρων στα διανυθέντα χρόνια που εξέθρεψαν το χρέος, αυτό δεν έγινε και ΤΩΡΑ, αναγκαστικά πια με το σκιάχτρο της Χρεοκοπίας να δεσπόζει στο πολιτικό σκηνικό – μετά από τόσα χαμένα χρόνια,μετέθεσαν αυτό το κόστος στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου, του απλού Έλληνα πολίτη που δεν έφταιγε διόλου, παραπλανημένος από τις Σειρήνες του Παλαιοκομματισμού και της Παραπληροφόρησης!

Τα βήματα που καλούμαστε να κάνουμε ΤΩΡΑ είναι προς τα μπρος αλλά έχοντας στραμμένα τους βραχυπρόθεσμους στόχους σ’ ένα Χθες που πάει να αγκυροβολήσει σ’ ένα βάθος 4 δεκαετιών! Ένα Χθες που αρνούνταν τη κατανάλωση, τη διασκέδαση, την ευμάρεια γενικώς σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας. Για να μπορέσει αυτή η κοινωνία – έτσι όπως θα διαμορφώνεται, να απολαύσει μελλοντικά τα ωφέλη μιας ανάπτυξης που αυτή τη φορά θα είναι υγιής. Τα βήματα είναι προς τα πίσω. Εκεί που υπήρχε η Κόκκινη Γραμμή που οι πολιτικοί την παραβίασαν – με τη συνέχιση της λήψης δανείων αντί να προβούν σε αλλαγή του οικονομικού μοντέλου.

Η γραμμή αυτή παραβιάστηκε το 1980 με ευθύνη του Κωνσταντίνου Σημίτη που παρώτρυνε τον Ανδρέα Παπανδρέου – σε αντίθεση μ’ εκείνα που δήλωνε στη ΔΕΘ της εποχής πως «Τα δάνεια δημιουργύν μεγάλα προβλήμα στη χώρα η οποία τα παίρνει». Τότε ο Κ. Σημίτης τον είχε συμβουλεύσει ως οικονομικός εμπειρογνώμων: «Να πάρουμε νέο Δάνειο να αποπληρώσουμε τους τόκους του παλιού». Και αυτή η νοοτροπία συνεχίστηκε έκτοτε.

Σήμερα γίνεται προφανώς το ίδιο αλλά το background το διαμορφώνει μια Ευρώπη που θέλει να αλλάξει εκ παραλλήλου η οικονομία της χώρας έτσι ώστε μακροπρόθεσμα να επιτευχθει μια Ανάπτυξη που θα φέρει το Πλεόνασμα που θα μας καταστήσει ισχυρούς, χωρίς ανάγκη λήψης συνεχώς πρόσθετων δανείων για αποπληρωμή των παλιών.

Ή μια Ευρώπη που κοιτάζει απλώς το συμφέρον των Πιστωτών μας; Ιδού το ερώτημα στο οποίο κατά τον πρόεδρο του ΣΕΒ θα έπρεπε να κληθούμε να απαντήσουμε μ’ ένα Δημοψήφισμα. Το πιθανότερο: Να δοθεί ακόμη μια πίστωση χρόνου. Ως τη μεθεπόμενη δόση. Παίρνουμε τώρα τα χρήματα και βλέπουμε! Αλλά στο μεταξύ θα έχουν πωληθεί κάποιες επιχειρήσεις που το Δημόσιο ήταν ιδιοκτήτης. Και τι σημαίνει αυτό; Πως το Δημόσιο θα γίνεται φτωχότερο.Όπως και οι κάτω αυτού Έλληνες.